Milena Wójtowicz – oficjalna strona

Znaleźć świeczki (wszystkie dwie zapachowe) i zapałki.

Odkryć, że lampkę od czytnika da się zamontować na okapie.

Wyjrzeć przez okno na ciemny blok naprzeciwko.

Zmywać gary przy świecach (+200 do romantyczności).

Wsadzić resztę garów do zmywarki – prąd w końcu wróci.

Gotować rosół przy świecach (+100, jw.).

Wyjrzeć przez okno i policzyć świeczki w oknach ciemnego bloku naprzeciwko.

Zadzwonić do koleżanki zapytać czy ma prąd.

Pogapić się na rosół (oka w świetle świec +50, wiadomo do czego).

Odkryć, że na zewnątrz jest jaśniej niż w mieszkaniu.

Zadzwonić do drugiej koleżanki, zapytać co wie o braku prądu.

Stwierdzić, że w domu jest za mało świec, latarek i lampek od czytnika.

Wyjrzeć przez okno i poobserwować teatr cieni w oknach bloku naprzeciwko.

Wyjrzeć przez drugie okno i popatrzyć się na drzewa.

Zadzwonić do rodziny i poprosić, żeby znaleźli w necie numer do zakładu energetycznego albo pogotowia energetycznego.

Wykonać kilkadziesiąt telefonów na uzyskane numery – bez powodzenia.

Zrobić w myślach listę zakupów: dziesięć świeczek. Albo dwadzieścia.

Wyjrzeć przez okno na blok naprzeciwko i odkryć, że w bloku obok się świeci.

Przeklinać niesprawiedliwość, podłość i podstępność losu.

Uznać, że morda ze zdjęcia na ścianie w świetle świec wygląda co najmniej niepokojąco.

Przypomnieć sobie, że na zdjęciu jest nasza własna fizjonomia.

Pójść do łazienki ze świeczką, żeby się przejrzeć w lustrze.

Stwierdzić, że w świetle świecy trzymanej przed twarzą nie wygląda się atrakcyjnie.

Pożałować, że nie ma nikogo w domu i nie można pobawić się w upiora.

Rozważyć czatowanie ze świeczką przy drzwiach i wyskakiwanie na klatkę z gromkim „UUUUU”, jak tylko będzie słychać, że ktoś idzie.

Wykorzystać lampkę do czytnika zgodnie z przeznaczeniem.

Po czterech godzinach bezprądowia poddać się i iść spać.

Kiedy pięć minut później prąd wróci, powiedzieć mu, że teraz to ma się go gdzieś i odwrócić się na drugi bok.

Małpy to ściema.

Być może część ludzkości rzeczywiście od nich pochodzi, ale nie ja. Zawsze to podejrzewałam, a otoczenie tylko mnie w tym utwierdzało, że wspomnę chociażby panią magister na ćwiczeniach o ósmej rano („pani Mileno, ja bardzo przepraszam, ale ja muszę to pani powiedzieć, bo nie wytrzymam, niech się pani nie obrazi – jak pani taka zaspana siedzi, to wygląda pani jak naćpany miś koala”).

Od paru tygodni wiem na pewno – moja linia wyewoluowała od niedźwiedzi. I to niedźwiedzi nie byle jakich, ale Misiów-Zapadających-W-Sen-Zimowy.

Sama nie wiem, jak mogłam wcześniej przeoczyć znaki: nie lubię, kiedy słońce chowa się za chmurami, poziom mojego niechciejstwa rośnie wprost proporcjonalnie do gęstnienia mroku za oknem, a wstawanie o poranku – a właściwie przed porankiem, bo o tej nieludzkiej porze nawet ranki jeszcze śpią – mogłabym o tym epopeję napisać, albo przynajmniej balladę. Pełna byłaby rymów takich jak: cierpienie-kamienie, niechętne wstawanie – powiek łomem podważanie i innych, równie błyskotliwych. To wszystko sprawka moich misiu-genów, które dotąd najwyraźniej pozostawiały – nomen omen – uśpione.

Ostatnio najwyraźniej się obudziły i nie są z tego zadowolone. Mogę sobie wyobrazić, jak załamują łapy – „kobieto” – jęczą – „cóż ty czynisz, czemu nie śpisz, twoi misiu przodkowie by się w gawrze spod kołdry rozkopali”.

No i tu niestety upiorna wyobraźnia (© Joanna Chmielewska) trochę mi psuje piękny wywód, bo jest wiele innych rzeczy, które czynię, a które misiu-przodków by zapewne zdegustowały. Co najmniej.

Jem mięso poddane obróbce cieplnej. Przedkładam morze nad góry i miasta nad łono natury. Staram się jak mogę nie gromadzić tłuszczu (i na sobie i w lodówce). Lubię towarzystwo. Uważam gawry za niehigieniczne. Na widok larw uciekam, zamiast delektować się frykasikiem. I w ogóle jak na misia to jestem strasznie niewyrośnięta i marniutka z postury.

Jestem bardzo wyrodną potomkinią misiów. Moje misiu-geny zawiodły i zmutowały na wszystkich frontach, poza jednym.

Sen zimowy – zwłaszcza, gdy za oknem jest taka niezdecydowana jesienno-zimo-paskuda – wydaje mi się ciągle bardzo atrakcyjną opcją.

Rano widzę w oknach i na balkonach rozświetlone dekoracje świąteczne… a w moim oknie zamiast dekoracji – termometr. A na nim 8 stopni. Plus 8 stopni.

Dziś prawie podskoczyłam, gdy w szyby zabębnił deszcz. Odzwyczaiłam się od tego dźwięku, nie pamiętam, kiedy ostatnio go słyszałam – chyba latem. Chociaż to lato też takie niespecjalnie letnie było.

Pogoda zwariowała, pory roku zwariowały, ludzkość się tylko jako tako trzyma, z tym że nie na pewno.

Oczywiście to wszystko robota Majów (albo Azteków, zapomniałam, komu się kamienie na 2012 skończył).

Zapewne Majowie (albo Aztekowie) mają coś wspólnego z pewnym opowiadaniem pewnej niżej podpisanej pisarki i pewną antologią. Wszystkie znaki na niebie, ziemi i kamiennych kalendarzach wskazują na to, że ukaże się ona właśnie w 2012.

I tak, całą tę notkę popełniłam w ramach uroczystego wstępu do powyższej zapowiedzi. I żeby reaktywować blogaska, którego, skupiając wpierw na chorowaniu, a potem na „robieniu Świąt”* skandalicznie zaniedbałam.

*W następnym odcinku – przepis na paszteciki. Albo na śledzia. Albo na jedno i drugie.