Prawdziwa miłość

(Science Fiction nr 30)

 

Szał przychodził nocą, kiedy barona otaczała ciemność, zwodnicza, niebezpieczna, zbyt wiele obiecująca. Patrząc na księżyc i gwiazdy baron wył jak zwierzę, drapał ściany, rwał gobeliny. I niepomny na napomnienia wylęknionych kapłanów, składał przysięgi i wzywał moce ciemności na pomoc. Być może umarłby w swoim pięknym zamku, pośród pięknych rzeźb i drogich obrazów, gdyby nie odpowiedź jakiej udzielił mu mrok.

 

Odpowiedź przybyła do Isalastu prawie w samo południe. Przyjechała na kasztanowym koniu, który wyglądał na bardzo zmęczonego. Nie wzbudziła wielkiego zainteresowania, ale też nie przeszła nie zauważona. Do miasta przybywało wielu pielgrzymów, niektórzy zwyczajni, niektórzy pokręceni na wszystkie strony.

Przybyła nie wyglądała na pokręconą. Nawet w Isalaście widywano kobiety ubrane w męskie stroje, więc nikt na nią oczu nie wytrzeszczał. Jeśli wolą jej było chodzić w zielono-fioletowym kubraku i takich nogawicach, mieszkańcom było nic do tego. Mądrzy ludzie ocenili, że jej strój zbyt porządny jest na zbiega czy zbója, ale zbyt skromny jak na ekscentryczną arystokratkę. Siodło też miała skromne, zwyczajne, a koń wyglądał na starą chabetę, trzymaną raczej z sentymentu niż dla pożytku. Przy pasie, a był to zwykły pas, nie jakieś wymyślne cudo, miała chudą sakiewkę i krótki sztylecik. Nosiła tez miecz, który wydawał się zbyt wielki dla drobnej dziewczyny. Rękojeść miecza była ciasno przewiązana kolorową chustą, powiewającą na wietrze. Wiatr potargał też dziewczynie włosy, brązowe, przetyka pasemkami koloru czystego złota. Miała je krótko ścięte, tak że nie sięgały ramion, ale były wystarczająco długie, żeby ukryć jej twarz przed ciekawskimi spojrzeniami. Spomiędzy loków błyszczały brązowe oczy.

Dziewczyna zatrzymała konia przy gospody „Pod murami”, stojącej najbliżej siedziby barona, bo , jak sama nazwa wskazywała, tuż pod jej murami. Zsiadła, ściągnęła wypchaną sakwę, którą miała przytoczona do siodła, i rzuciła wodze stajennemu. Koń zarżał, jakby protestując, ale gdy pogładziła go po pysku i szepnęła mu cos do ucha, zaraz się uspokoił. Dziewczyna przerzuciła sobie sakwę przez ramię i weszła do gospody. Bywalcy pochyleni nad swoimi kuflami nie zwrócili na nią uwagi, tylko karczmarz przyskoczył i zaczął giąć się w ukłonach.

– Witamy w Isalaście, panienko. Jestem Deryn i zaszczytem będzie gościć panią, panno…

-Tawerlin – odpowiedziała dziewczyna.

Karczmarz zatarł swoje pulchne rączki. Ludzie posiadający nazwisko zwykle płacili swoje rachunki, a to była cecha, którą karczmarz bardzo cenił. Tak bardzo, że płacił swojemu kuzynowi Merakowi, żeby ten stał w kącie z solidną pałką i przypominał ludziom, ze nadszedł czas pokrycia rachunku.

– Przygotuję pani najlepszy pokój, panno Tawerlin – uśmiechnął się szeroko.

– Nie musi być najlepszy. Wystarczy porządny – odpowiedziała.

– Oczywiście, oczywiście – karczmarz pokiwał głową, jakby był nakręcaną zabawką.

Sięgnęła do sakiewki i położyła mu na dłoni kilka monet.

– Za jedną noc – powiedziała.

Całe popołudnie spędziła w pokoju. Zeszła na dół równo z zapadnięciem mroku. Owinięta była w czarny płaszcz. Zatrzymała się przy karczmarzu.

– Ktoś przyjdzie po mojego konia – oznajmiła.

Potem wyszła i nie widział jej już nigdy więcej.

 

Tej nocy baron zdarł sobie palce do krwi, drapiąc i szarpiąc kamienną ścianę. Wrzeszczał i płakał, obiecując wszystko w zamian za moc, której potrzebował. Kiedy atak minął, podszedł do niego kapłan spowiednik.

– Błagajmy bogów o wybaczenie, panie – szepnął – za bluźnierstwa, których się dopuściłeś.

– Nie ma potrzeby – odezwał się głos za nimi. W drzwiach komnaty stała niewysoka dziewczyna w kolorowym kubraku. Z ramion spływał jej czarny płaszcz, sięgający ziemi. W lewej ręce trzymała wypchaną sakwę. Podeszła do nich i stanęła na wprost barona.

– Rodryku Szalony, szesnasty baronie Isalastu, Wyklęci Władcy przyjmują twoją ofertę.

Kapłan jękną i uczynił znak Oczyściciela. Baron podniósł głowę i spojrzał na dziewczynę z niedowierzaniem.

– Po tylu moich prośbach… po tylu błaganiach… Odpowiedziałaś mi, demonie?

– Nie ja, tylko moi bogowie – dziewczyna niedbale rzuciła płaszcz i sakwę na stół. Sama rozsiadła się wygodnie w pozłacanym fotelu barona. – I nie jestem demonem, bądź uprzejmy to zapamiętać. Nazywam się Rika Tawerlin i będę wypełniać twoje rozkazy. Tak długo, jak długo dotrzymasz obietnic danych Wyklętym Władcom.

– Wszystko… dam im wszystko – powiedział baron ochrypłym głosem.

– Wszystkiego im nie trzeba. Ale parę rzeczy owszem. Po pierwsze, zbudujesz w Isalaście ich świątynię.

– Plugawi władcy nigdy nie mieli wstępu do świętego miasta – zaprotestował kapłan.

– To będą mieli – Rika sięgnęła do sakwy i wyciągnęła zwój pergaminu. – Tu są plany. Budowę zaczniesz jutro.

– Jutro? – baron i kapłan zgodnie osłupieli.

– Jutro – powtórzyła dziewczyna. – To chyba nie jest takie skomplikowane, postawić na kupie kilka kamieni. Po drugie, od tej chwili stałeś się jednym z wyklętych. W skrócie chodzi o to, że jesteś potępiony na wieczność. Nie myśl nawet o jakimś nawracaniu się, czy błaganiu o przebaczenie. Jeśli zdradzisz wyklętych bogów, to moje zadanie ograniczy się do zabicia ciebie. Szybko i w miarę bezboleśnie, bo nie jestem okrutna, ale prawdziwe męki czekają na ciebie w piekłach. Po trzecie, w stajni gospody pod murami jest mój koń. Poślij kogoś po niego. Poznają go bez problemu: ma pełen żłób i za nic go nie tknie. Zaprowadźcie go do jakiejś pustej stajni, dajcie duży kawałek krwistego mięsa i wyjdźcie, nie oglądając się. A po czwarte, teraz będzie bolało…

Baron wrzasnął i zwinął się z bólu.

– Na twojej duszy wypalił się właśnie znak potępienia – poinformowała go spokojnie dziewczyna. – To na wypadek, gdybyś postanowił być sprytniejszy, i po śmierci, albo przed śmiercią, uniknąć piekieł. Po piąte, każ przygotować dla mnie pokój. Rano zajmę się ściganiem tych, jak im tam…

– Warnaka i Isolayi – powiedział baron.

– Może być – zgodziła się Rika. – Proponuję, żebyś zajął się teraz punktem trzecim i piątym.

Baron pokiwał głową i pośpiesznie opuścił komnatę. Kapłan skulił się bardziej pod ścianą, jakby próbował przez nią przeniknąć. Rika spojrzała na niego z ciekawością, przechylając lekko głowę na bok.

– Przechodzenie przez mur chyba ci nie wychodzi – powiedziała.

Kapłan wzdrygnął się.

– Paskudztwo. Plugastwo – wysyczał wściekle. – Ohyda – splunął na kobierzec.

– Mam lustro i wiem, że aż tak źle nie wyglądam – stwierdziła beztrosko Rika.

– Nie chodzi o twoje ciało, ale o dusze, przeżartą zgnilizną, zparszywiałą, noszącą znamię podłości!

– A, o to – dziewczyna pokiwała głową. – Co do zgnilizny i zparszywienia, to możesz mieć rację, ale znaku potępienia nie mam. Wyklęci władcy nie potrzebowali mnie naznaczać, by mieć gwarancję mojej lojalności. Wiedzą, ze zawsze będę im służyć. Nie ma dla mnie innej drogi – wstała z ozdobnego fotela i sięgnęła po płaszcz i sakwę. – Słodkich snów, świętobliwy.

Przerażona sługa zaprowadziła ją do wyznaczonej komnaty. Otwierała drzwi, kiedy w korytarzu pojawił się kapłan.

– Słodkich snów, pani – powiedział z naciskiem.

Rika westchnęła i weszła do środka. Nie znosiła, kiedy przeciwnicy próbowali grać fair. Zamknęła drzwi, ale nie ryglowała ich. I tak nigdy nie udawało im się dojść do progu. Sakwę i płaszcz położyła na komodzie, miecz obok siebie na łóżku.

– Lordowie ciemności, panowie światła, chrońcie mnie – wyszeptała, zanim zasnęła.

 

Nad ranem na zamku rozległ się rozdzierający krzyk. Rika przewróciła się na drugi bok. Zdążyła się już przyzwyczaić.

 

Ku jej zdziwieniu, kapłan pojawił się na śniadaniu. Ledwo go było widać spod warstw opatrunków.

– Większość pada trupem na miejscu – poinformowała go znad kubka mleka.

– Nie udało ci się mnie zabić, demoni pomiocie – syknął kapłan.

– Gdyby chciała cię zabić, leżałbyś pod stołem ze sztućcami wbitymi w parę strategicznych miejsc. I bądź uprzejmy nie obrażać moich rodziców.

Wstała od stołu. Wyglądała tak samo jak poprzedniego dnia, tyle że na kubrak włożyła kolczugę, noszącą ślady intensywnego użytkowania.

– Komu w drogę, temu czas – oznajmiła schodząc na dziedziniec.

Stajenni zgromadzili się lękliwie wokół zagrody, w której umieszczono jej konia. Wierzchowiec już z rana solidnym kopniakiem wywalił wrota stajni i czekał na swojego jeźdźca. Żłób, który wczoraj napełniono mu mięsem, był pusty, a pysk zwierzęcia cały umazany zakrzepłą krwią. Oprócz tego, koń ciągle wyglądał na zmęczonego i zużytego.

Rika odwróciła się w stronę barona, który stał na schodach mnąc nerwowo rękaw szaty.

– Żywi, czy martwi? – zapytała.

– Wszystko jedno, czy zabijesz ich ty, czy ja. Bylebym zobaczył ich ciała – odparł twardo.

Rika wzruszyła ramionami, wsiadła na konia i odjechała.

 

W niewielkiej, prawie całkiem spalonej wiosce gwardziści z Isalastu budowali właśnie szubienicę dla złodzieja. Co prawda gałęzie okolicznych drzew też nadawałyby się do powieszenia nawet paru złodziejaszków, ale prawo wymagało, by każdy bandyta miał swoją szubienicę. Dobrotliwy kaznodzieja usiłował przekonać skazańca, żeby nawrócił się przed śmiercią. Skazaniec upierał się, ze to nic nie da, bo i tak czeka go wieczne potępienie. Nie wykazywał przy tym żadnej skruchy za popełnione zbrodnie.

Żołnierze skończyli właśnie zbijać deski. W świetle zachodzącego słońca szubienica rzucała złowrogi cień. Już mieli mężczyźnie założyć pętlę na szyję, kiedy do wioski galopem wjechał rycerz w czarnej zbroi, na czarnym koniu, z ogromnym mieczem w dłoni. Pędził jak wicher, siejąc pośród gwardzistów śmierć i zniszczenie. Ci mieszkańcy, którzy nie poginęli i jeszcze nie uciekli, zdecydowali się na nagłą i ostateczną emigrację, kaznodzieja schował się pod stół, tak, ze wystawał tylko jego tłuściutki zadek. W parę chwil w wiosce został tylko rycerz, zdumiony złodziej i dużo trupów.

– Wielkie dzięki, szlachetny panie – powiedział niedoszły wisielec.

– Nie dziękuj, bo nie było moim zamiarem ratować przestępcę – odarł rycerz. – Moim losem jest zniszczyć potęgę szalonego barona, który w swej fałszywej pobożności karze za drobne grzechy tak jak za śmiertelne.

Do wioski wjechała piękna kobieta na białym koniu. Zasłaniała twarz welonem, by nie widzieć pokrwawionych ciał. Rycerz zsiadł ze swojego konia, przywiązał jej wierzchowca do drzewa i zdjął ją z siodła.

– Zatrzymamy się tu na noc – rzekł.

Złodziej zręcznie wyswobodził dłonie z pęt.

– Pozwólcie, o przeszlachetni, że się przedstawię. Zwą mnie Fer i mam szczerą nadzieję, że będzie mi wolno przynajmniej zapytać, komu zawdzięczam to niechętne ocalenie? – uśmiechnął się czarująco.

– Warnak i Isolaya? – rozległ się czyjś głos. Odwrócili się w jego stronę zarówno rycerz i dama, jak i złodziej.

Obok szubienicy stał bardzo zmęczony koń. Za uzdę trzymała go dziewczyna z mieczem w dłoni.

– Baron Isalastu życzy sobie was widzieć – powiedziała. – Pójdziecie dobrowolnie?

Warnak wyciągnął miecz.

– Tak myślałam – stwierdziła obojętnie Rika.

Rycerz zaatakował. Wojowniczka była od niego o głowę niższa i ze dwa, albo trzy razy szczuplejsza, ale jego miecz pękł już w pierwszym starciu. Warnak upadł na ziemię. Isolaya jęknęła i zemdlała. Złodziej złapał ja w ostatniej chwili.

– Stój – krzyknął do Riki, która zamierzała się do ostatniego pchnięcia. – Nie możesz go zabić. Dopiero co uratował mi życie.

– To miło z jego strony – powiedziała Rika, unosząc miecz.

Fer rzucił Isolayę na ziemię i stanął między dziewczyną a rycerzem.

– Riko Tawerlin, ja mówię poważnie – krzyknął. – Mam dług honorowy wobec tego człowieka.

Rika wbiła miecz w ziemię i oparła się dłońmi o jego rękojeść.

– Czy ty myślisz, że ja się za nimi uganiam dla rozrywki? Mam ich dostarczyć baronowi, a jeśli masz coś przeciwko, to dyskutuj o tym z naszymi władcami, nie ze mną. A w ogóle to od kiedy złodzieje mają honor, o długach honorowych nie wspomnę?

– Mamy honor złodziejski – odparł, wyraźnie stropiony. – Wola naszych władców, powiadasz… Musisz ich koniecznie zabijać?

– Nie muszę, ale widzisz, ze sami się o to proszą.

Za plecami złodzieja rycerz wstał. Rika obserwowała go uważnie.

– Nie próbuj niczego głupiego – ostrzegła. – Barona nie obchodzi, czy będziesz żywy czy martwy. Tym bardziej nie obchodzi to mnie.

Warnak sięgnął po leżący na ziemi drąg.

– Po moim trupie zabierzesz nas do szaleńca.

– Skoro ci zależy – Rika odepchnęła Fera, uniosła miecz, ale zawahała się. Obróciła miecz ostrzem do ziemi, wyciągnęła wyprostowane ramię przed siebie, rękojeść uniosła na wysokość oczu. – Sidah – powiedziała. Rycerz zatrzymał się i upadł. Rika pomogła wstać złodziejowi. – Tylko dlatego, że jesteś czarującym draniem – powiedziała. – Ale jutro odstawię ich do barona, a wtedy i tak zginą. Pewnie w bardziej nieprzyjemny sposób.

Fer pochylił się nad Warnakiem.

– Śpi – stwierdził ze zdumieniem. – Nie wiedziałem, ze znasz takie czary.

– To magia obrońców dobra. Kiedy jej używam, to tak, jakbym rozpalała łunę na horyzoncie i zapraszała: przyjdźcie i zabijcie mnie. W tej okolicy nie powinno ich być. Za mało plugawa i za mało paskudztw do wyplenienia. Prócz nas.

Na drodze do miasta zakurzyło się, kiedy pulchniutki kaznodzieja oddalał się truchtem. Koń Riki zarżał, spoglądając za nim tęsknie.

– Opychałeś się przez całą noc – przypomniała dziewczyna. – Wystarczy ci – koń wyglądał na bardzo nieszczęśliwego. – Za to możesz się odmienić – dodała. – Tu to i tak nie ma znaczenia.

Koń rzuciła się na plac i zaczął tarzać, wzniecając tabuny kurzu. Kiedy skończył, nie był już koniem. Był tej samej wielkości, ale masywniejszy, cztery potężne nogi straszyły ostrymi pazurami. Z szerokiego pyska wystawały cztery kły, zawinięte niczym bycze rogi.

– Dali ci izora? – zdziwił się Fer.

– Nie spodziewali się, ze baron zażąda tylko dwóch żyć. Z reguły sprzedają swoją duszę za coś więcej.

– Ja oddałem swoją w chwili, gdy usłyszałem, że kat podnosi topór – przypomniał sobie Fer. – Nie przypuszczałem, ze ktoś ją będzie chciał.

– Życie jest pełne niespodzianek. Rozpal ognisko – poleciła Rika.

Złodziej z pewną satysfakcją pociął szubienicę na opał. Rika przyciągnęła do ogniska Warnaka i Isolayę. Izor zaczął obwąchiwać ciała żołnierzy zabitych przez rycerza.

– Ani się waż – krzyknęła Rika. – Wykop dół za tą spaloną stodołą, wrzuć ich tam i zasyp. Nie jedz, jasne? – złapała stwora za pysk i spojrzała mu prosto w oczy.

Izor niechętnie wykonał polecenie. Rika przyciągnęła do ognia szeroką kłodę i usiadła na niej. Isolaya zaczęła odzyskiwać przytomność. Kiedy zobaczyła obok nieruchomego Warnaka, zalała się łzami.

– Zamknij się, on tylko śpi – powiedziała Rika, sięgając do sakiewki. Wyciągnęła z niej małą buteleczkę i wypiła z niej solidny łyk.

– Czarnoksięska mikstura – stwierdziła Isolaya, obrzucając Rikę na poły niechętnym, na poły zaciekawionym spojrzeniem.

Fer zachichotał.

– Lekarstwo na mdłości – wyjaśnił.

– Twój szanowny towarzysz lubi chyba wypruwać ludziom wnętrzności – wzdrygnęła się Rika. Nagle zamilkła i zaczęła nasłuchiwać. – On chyba nie…

Fer spojrzał.

– Nie. Złapał zajączka.

Wojowniczka wypiła jeszcze jedną dawkę lekarstwa.

– Lubię je – stwierdziła. – Ale nie wtedy kiedy jedzą.

Izor wyszedł za stodoły. Dama krzyknęła i szarpnęła rycerza za ramię. Warnak ocknął się i próbował sięgnąć po miecz.

– Co to? – wykrztusił.

– Gwarancja, ze nie uciekniecie – wyjaśniła Rika, głaszcząc izora po płaskim łbie. – Ma swoje słabostki, ale jest bardzo posłuszny. A teraz będzie was pilnował – stwór ułożył się do snu za plecami damy i rycerza. – Jutro oddam was baronowi.

– Chciałbym wam pomóc – odezwał się Fer. – Ale decyzję podjęli moi bogowie.

– Więc… więc to już koniec? – jęknęła Isolaya.

– Na to wygląda – Rika wyciągnęła spod rozbitego stołu torbę z prowiantem gwardzistów. – Trzeba było wcześniej myśleć o konsekwencjach. Gdybyś ty poślubiła grzecznie barona, ty znalazłbyś sobie jakąś wesołą szlachciankę, Rodryk nie byłby szalony, moi władcy mieliby jedną duszę mniej, Fer nie przeżywałby dylematów moralnych, ja ścigałabym kogoś innego, a wy oboje mielibyście przed sobą coś, co w skrócie można określić jako przyszłość.

– Myślisz, że to byłoby takie proste – westchnęła Isolaya.    

– Prawdziwa miłość… Taka pokonująca wszystko, taka, przed którą nie ma ucieczki, czy ty w ogóle wiesz, co to jest? – zapytał z goryczą Warnak.

– Lepiej niż ty – odpowiedziała Rika.

– Więc dlaczego nam nie pomożesz? – Isolaya spojrzała na nią błagalnie.

– No popatrz, nie przyszło mi to do głowy – stwierdziła po chwili namysłu Rika – Ależ oczywiście, że wam pomogę – wstała i sięgnęła po miecz. – Tylko musicie siąść trochę bliżej, bo nie dam wam rady ściąć głów za jednym zamachem.

Isolaya pisnęła przeraźliwie i schowała się za ramię rycerza.

– Oszalałaś? – wykrzyknął Warnak.

– Nie. Jestem najzupełniej zdrowa na umyśle. Oferuję wam szansę zejścia z tego świata razem, póki jesteście jeszcze młodzi, piękni i póki paskudnym złym mocom nie udało się was rozdzielić. To więcej, niż dostaje większość zakochanych.

– Skoro tak, to niech będzie – Warnak chwycił Isolayę za rękę. – Będziemy martwi, ale baron nie zdoła nas rozdzielić. Rób co chcesz, szalona kobieto.

– Zaczekaj – Fer odciągnął Rike od ogniska. – Baron chciał ich ciał, tak?

Rika przytaknęła. Fer zaczął coś szeptać. Dziewczyna słuchała, a potem odsunęła się od niego.

– Nie ja jestem szalona, tylko ty. Ale rób co chcesz.

– Porozmawiam z Wyklętymi -postanowił Fer. Odszedł w mrok.

Rika wróciła do ogniska.

– Wiem, ze wyglądam na trochę niezdecydowaną, ale jednak nie będę was zabijać. Przynajmniej nie teraz – otworzyła torbę z prowiantem. – Za to zjemy porządną kolację. Z tego co widzę, śniadanie też będzie porządne.

– Kim ty jesteś? – zapytała Isolaya, spoglądając lękliwie zza ramienia ukochanego.

– Sobą. Riką Tawerlin.

– To nie jest jasna odpowiedź – Warnak odłamał kawałek chleba.

– Chciałbyś, żebym opowiedziała ci historię mojego życia? – roześmiała się. – A może wystarczy ci lista tych, których zabiłam? Byłaby długa, ale pełna pustych miejsc. Nie pamiętam ich wszystkich.

– Nie obchodzą cię życia, które zabierasz.

– Większość z nich idzie w lepsze miejsce, niż to, które czeka na mnie. A ty ich niby wszystkich pamiętasz? – zapytała Warnaka.

– Oczywiście. Kimkolwiek byli, zasłużyli przynajmniej na to by o nich pamiętać – powiedział z mocą.

Na twarzy Riki pojawił się tajemniczy uśmiech.

– Doprawdy? A ilu żołnierzy dziś zabiłeś?

Warnak nie odpowiedział.

– Oni się nie liczą, prawda? – ciągnęła Rika. – Wiesz to równie dobrze jak ja. Liczą się tylko ty, którzy mają imiona, z którymi walczysz jeden na jednego, no, może jeden na dwóch czy trzech. Strażników, gwardzistów czy żołnierzy zabijasz po trzech jednym cięciem, tak jak ja, i idziesz dalej. Ja też ich nie liczę, bo kogo obchodzi czy pod świątynia było ich dziesięciu, czy dwunastu? Ale przynajmniej uważam ich za swoje ofiary.

Warnak długo milczał.

– Ciężko jest przyjąć lekcję od kogoś, kogo się ma za gorszego od siebie – powiedział wreszcie.

– Nie musisz zmieniać o mnie zdania – Rika wzruszyła ramionami. – To, co ludzie o mnie myślą, jest konsekwencją tego, kim jestem. A o tym kim jestem, zdecydowałam sama.

– Postanowiłaś zostać bezwzględną najemniczką? – oczy Isolayi zaokrągliły się z niedowierzania.

– Oczywiście, ze nie – Rika wybuchnęła śmiechem. – Nie sądzisz chyba, że będąc małą dziewczynką patrzyłam w gwiazdy i marzyłam o tym jak depcze po ciałach pokonanych wrogów. Wręcz przeciwnie. Marzyłam o piękny księciu, spokojnym życiu i fascynujących księgach, których nie wolno mi było czytać, bo byłam za młoda. Ale nie takie życie wybrałam.

– Nie żałujesz? – zapytała Isolaya. – Mogło być zupełnie inaczej…

– Mogło. Ale nie tak inaczej jak bym chciała – ucięła Rika. – Wystarczy tej uroczej dyskusji. Macie być może ostatnią szansę w życiu, żeby się wyspać, więc korzystajcie, albo nie. Cokolwiek będziecie robić, nie hałasujcie. Ja chcę spać. I nie próbujcie uciekać. Nie wiem czy barona ucieszyłaby wiadomość, ze jesteście w żołądku izora. Upierał się, ze chce zobaczyć ciała. W każdym razie, słodkich snów – otuliła się płaszczem i po chwili już spała.

 

 

Noc upłynęła spokojnie. Warnak i Isolaya nie próbowali uciekać, głównie ze względu na chrapiącego izora, który otwierał oczy i paszczę, kiedy tylko ktoś się poruszył. Rankiem zjedli na śniadanie resztę zawartości torby gwardzistów. Fera ciągle nie było. Rika znalazła gdzieś beczułkę wina i przyniosła ją do ognia.

– Nie wymagam, żebyście pili moje zdrowie – powiedziała. – Ale możecie wypić za wasza miłość. Kto wie, może ten drań przebłaga bogów.

Warnak i Isolaya wznieśli toast, trzymając się ze ręce. Izor podniósł głowę, kiedy Fer wszedł do wioski.

– Zaraz zobaczysz, na czym polega prawdziwa miłość – oznajmił Rice.

Podszedł do zakochanych.

– Wszystko jedno jak, gdzie, w jaki sposób, byle razem? – zapytał.

Warnak i Isolaya spojrzeli sobie w oczy.

– Tak – powiedzieli jednocześnie.

– Widzisz? – Fer podszedł do Riki. – A nie mówiłem. Prawdziwa miłość. Nie do pokonania.

– Dalej uważam, że twój plan jest idiotyczny – stwierdziła Rika, polerując miecz.

– Chyba nie masz ich zamiaru … tym?

– Nie, skąd – obruszyła się Rika.

Fer odetchnął z ulgą. Przy ognisku dwa ciała upadły nagle na ziemię.

– Zatrułam im wino – dodała wojowniczka. – Po co przedłużać. Im szybciej zawiozę ciała do Isalastu, tym szybciej będę miała z głowy ciebie i twoje problemy moralne.

 

Dwa owinięte w szare koce tobołki przymocowali na grzbiecie izora. Fer wygasił ognisko, Rika wyciągnęła miecz i wycięła na fragmencie spalonej ściany kilka run.

– Z pewnością kiedyś wreszcie się zobaczymy. Ale nie tym razem – przeczytał złodziej. – Mówiłaś, ze nie ma ich w okolicy.

– Przyjadą. Choćby z drugiego końca świata. Użyłam ich magii, więc wiedzą, że tu jestem, albo byłam. Nie przepuszczą okazji zabicia mnie.

– Nie mają innych zdrajców do tropienia?

– Nie sądzę. Żaden nie przeżył tak długo jak ja – zastanowiła się, a potem wycięła jeszcze kilka run.

– Wasza oddana towarzyszka, Rika Tawerlin. Traktujesz to prawie jak zabawę.

– To już ponad trzy lata – odpowiedziała. – Jak długo można się bać czegoś, co ciągle nie nadchodzi?

– Nigdy cię nie znaleźli?

– Parę razy.

– I co?

– Ja, jak widać, żyję.

– A oni, jak przypuszczam, już nie – dokończył.

– Tak to można ująć – zgodziła się Rika, wsiadając na grzbiet izora. – Koniec gadania. Czas dopełnić umowy.

 

Wjeżdżając przez bramy Islastu potwór wzbudził sensację. Rika przejechała przez całe miasto, przy okazji sprawdzając, jak posuwa się budowa świątyni. Wyglądało na to, że przebiega z iście boską pomocą. Dopiero potem wjechała do siedziby władcy. Baron czekał niecierpliwie i wybiegł z pałacu gdy tylko bestia weszła na dziedziniec.

– Wywiązujesz się ze swojej części umowy. – oznajmiła wojowniczka, ześlizgując się na ziemię.

Baron zatrzymał się z wzrokiem wbitym w dwa podłużne pakunki owinięte w derki. Rika rzuciła je niedbale na ziemię i rozchyliła tak, by można było zobaczyć twarze. Były blade i zimne.

– Martwi… – w oczach barona błysnęło szaleństwo. Zaniósł się obłąkańczym śmiechem. Zakrztusił się. A potem upadł na ziemię.

Rika podeszła i pochyliła się nad nim. W jego szyi tkwiła mała strzałka przyozdobiona piórkami. Fer wyjrzał zza kolumny i podszedł bliżej.

– Po co przedłużać – wzruszył ramionami. – Wybaczą mi, że wcześniej wysłałem go na potępienie.

Rika pokiwała głową. Trąciła stopą zwłoki.

– Pobudka – powiedziała.

– Możesz to zrobić delikatniej – zwrócił jej uwagę Fer.

– Brzydzę się trupów, nawet tych żywych – odburknęła Rika i kopnęła mocniej.

Warnak i Isolaya otworzyli oczy. Przymknęli je, porażeni jasnością światła. Usiedli. Spojrzeli na siebie, osłaniając oczy przed słońcem. Wyplatali się z derek, padli sobie w ramiona i zaczęli się całować. Rika skrzywiła się, odwróciła na pięcie i odeszła. Fer podążył za nią.

– Obrzydliwe – jęknęła Rika wsiadając na konia.

– Piękne – sprostował złodziej. – Prawdziwa miłość pokonująca śmierć.

– Ja bym to określiła jako dwa zombie ssące swoje wargi. Jak będą tak dalej robić, to rozpadną się wcześniej niż przeciętny nieumarły.

– Jak możesz nie wierzyć w prawdziwą miłość?

– Mogę. Wystarczy, że wiem, ze to cholerstwo istnieje. A jeśli ma wyglądać tak – skinęła głową w stronę dwójki zombie pogrążających się w otchłani namiętności – to cieszę się, że mnie to ominęło.

– Jeszcze wszystko przed tobą – uśmiechnął się Fer.

– Wszystko, ale nie to – zawróciła wierzchowca i odjechała.

 

0 comments

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

two × 2 =