(Nie)Szczęśliwy traf

(Esensja nr 8 (XX)/2002)

 

Przy drodze stało drzewo. Duże, stare i na wpół martwe. Biorąc pod uwagę, że droga przechodziła przez las, nie było w tym nic dziwnego. O wiele dziwniejsza była jedyna, poza gromadą korników, lokatorka tego drzewa. Miała około pół metra wzrostu, lekko wytrzeszczone oczy, dużo czerwonych piórek i chrypkę. Kiedyś była najpiękniejszą księżniczką w okolicy. Obecnie – zmarzniętą i lekko przeziębioną papugą.

Na drzewo zaczęły spadać pierwsze płatki śniegu. Papuga westchnęła zrezygnowana i schowała się do dziupli. O wiele rozsądniej zrobiłaby, przenosząc się w jakieś cieplejsze okolice, ale nie chciała zbytnio oddalać się od swojego zamku. Szczerze mówiąc, kilka dni temu oddaliła się na krótką wycieczkę po okolicy i od tej pory nie mogła znaleźć drogi powrotnej. Mimo, że była ptakiem, zachowała odpowiednia dla księżniczki orientację w terenie. Prościej mówiąc – żadną. W końcu księżniczki nie są od tego, żeby umieć trafić z powrotem do domu. Dlatego książęta zawsze doskonale dają sobie radę na nieznanych terytoriach… Ich zadaniem jest doprowadzić zagubione księżniczki do domu i, w miarę możliwości, ożenić się z nimi. Ale cóż począć. Niektóre księżniczki mają pecha.

Jak na przykład ta, będąca obecnie ładnym, kolorowym ptaszkiem pokojowym. Właśnie zastanawiała się poważnie nad zmianą miejsca zamieszkania, gdy usłyszała radosne pogwizdywanie. Ostrożnie wystawiła łepek z dziupli. Dostrzegła niewysoką postać w pelerynie z kijem w ręku.

– Lepszy wróbel w garści… – mruknęła pod nosem, po czym odchrząknęła i zawołała: – Stój wędrowcze! Oto los dał ci szansę uniesienia się z nizin i zyskania sławy i bogactwa – miało to w zamierzeniu zabrzmieć wykwintnie i obiecująco, ale zamiast tego rozległ się skrzypiący głos, zakończony donośnym kaszlem.

Postać zatrzymała się i odwróciła w stronę drzewa. Okazała się piegowatym chłopcem w wieku około trzynastu lat. Papuga zaklęła pod nosem i wyszła z dziupli. Chłopiec zdecydował się odezwać:

– Hę?

– Nie stój tak. Zabierz mnie stąd i to natychmiast – wychrypiała papuga.

– Gadający ptak! – ucieszył się chłopiec. – No, ptaszku, powiedz coś jeszcze!

– Tylko nie ptaszku! – zdenerwowała się papuga. – Masz się do mnie zwracać „wasza książęca wysokość”. I natychmiast mnie stąd zabrać! Słyszysz?! Natychmiast! To jest rozkaz! – zaczęła histerycznie krzyczeć. Kilka dni spędzonych w przewiewnym pniu podczas mrozów nie poprawiło jej humoru.

Chłopiec zastanowił się chwilę.

– Gdzie?

– Co gdzie? – zdziwiła się papuga.

– Gdzie mam cię zabrać… wasza książęca wysokość – dodał przezornie, zerkając na dziób i pazury ptaka.

– Do zamku – odparła papuga bez wahania.

– Do którego zamku?

– Mojego oczywiście! Jaki inny zamek mogę mieć na myśli?! – papuga robiła się coraz bardziej zła. Była mokra, głodna, zziębnięta, a ten chłopiec był chyba niespełna rozumu.

– Tu jest pięć zamków. Który jest twój…. wasza wysokość?

– Pięć? – papuga była wyraźnie zainteresowana. – Czy w którymś jest może książę? Młody i nieżonaty?

– Hmmm… – zastanowił się chłopiec. – W Zamku Róż jest książę, ale on właśnie poślubił księżniczkę z Zamku Nad Rzeką. A książę z Zamku Wschodniego pojechał na wojnę z królem Zamku Południowego. I jest jeszcze książę z Zamku Północnego.

– Świetnie – gdyby papuga miała ręce, zatarłaby je radośnie. – Udamy się zatem do Zamku Północnego, mój… Jak ci właściwie na imię?

– Herbert. A tobie… wasza wysokość – mimo że papuga była zziębnięta, jej dziób nadal był bardzo groźny.

– Jestem Lucilla, księżniczka Zamku Księżyca, najpiękniejsza kobieta na świecie.

– Raczej papuga – sprostował chłopiec.

Księżniczka spojrzała na niego niechętnie, ale nie zaprotestowała.

– To stan tymczasowy. Daleko do tego zamku?

– Ćwierć dnia drogi.

– Cóż, trudno – podfrunęła i usiadła na ramieniu chłopca. – Aby okazać ci wdzięczność za wybawienie mnie z opresji i doprowadzenie do księcia, opowiem ci moją historię. Niegdyś byłam księżniczką, młodą i piękną. W posagu miałam otrzymać całe królestwo mojego ojca, którego byłam jedynym dzieckiem. Przyjeżdżało do mnie w konkury wielu młodzieńców pięknych, bogatych i walecznych. Sławili moją urodę, śpiewali pieśni na moją cześć, stawali w szranki…

– I co dalej? – przerwał chłopiec.

– No przecież mówię! – zirytowała się papuga.

– Ale to jest nudne. Co było kiedy już przestali się bić i śpiewać?

– Jeden z nich miał siostrę, księżniczkę chytrą i podstępną, która omamiła mojego ojca, a on ją poślubił.

– I żyli długo i szczęśliwie?

– Tak – parsknęła papuga. – Urodził im się syn i to on miał odziedziczyć królestwo, a nie ja.

– I książęta przestali przychodzić – domyślił się Herbert.

– No cóż… z pewnością mieli kłopoty ze znalezieniem drogi. Próbowałam namówić czarownika, żeby zamienił moją macochę i brata w żaby… To jest – księżniczka odchrząknęła. – Chciałam powiedzieć, żeby zrobił im niespodziankę, ale ten podstępny drań zamienił mnie w papugę. Mój ojciec oczywiście był załamany. A mój brat… łobuz. Cały czas chciał we mnie wmuszać krakersy. A ja ich nie znoszę! Dlaczego ty się śmiejesz?

– Ja… – chłopiec nie musiał odpowiadać, bo przed nimi pojawił się most zwodzony i stroma ścieżka prowadząca do Zamku Północnego, który raczej przypominał warownię niż pałac.

Wynikało to z faktu, że władcy tej górzystej i niedostępnej krainy żywili szczególne umiłowanie do sportów zespołowych, zwłaszcza do jednej dyscypliny, zwanej „chodź tu i podbij mój zamek”. W wyniku ciągłych rozgrywek sportowych po kilku wiekach pozostał tylko jeden władca, wyposażony w niezdobytą twierdzę oraz zbyt liczną i zbyt waleczną armię. Ten władca miał jednego syna, który, choć odziedziczył po przodkach posturę i siłę, zdecydowanie wolał poświęcać się pracy nad rozwojem swojego umysłu. Zmartwiony takim podejściem król posyłał po medyków, mając nadzieję, ze wyleczą jego syna ze szkodliwego pędu do wiedzy. Niestety, nawet najwymyślniejsze medykamenty nie skutkowały wobec wrodzonej odporności księcia na magiczne wywary. Mag, sprowadzony w celu rzucenia uroku, uciekł posiniaczony po tym, jak książę użył silniejszych argumentów. Uradowany król liczył na unormowanie sytuacji, ale książę nie przejawiał zbytniego zapału do bicia innych, podsuwanych mu poddanych. Dlatego też król trwał w smętnej zadumie, szukając sposobu na przekonanie syna, że nawet wobec silnych i przekonujących argumentów należy używać jednego własnego argumentu – siły.

Kiedy przyprowadzono przed jego oblicze Herberta i papugę, zniecierpliwiony wysłuchał jej historii, po czym radośnie zawołał:

-Cóż za szczęśliwy… chciałem powiedzieć nieszczęśliwy przypadek. Jestem pewien, ze syn mój, waleczny książę Lanfred, bez wahania pośpieszy ci z pomocą i odnajdzie podłego czarownika, pokona go, i może przy okazji jeszcze jakiegoś olbrzyma, i zmusi, by przywrócił cię, pani, do poprzedniej postaci.

– Ojcze – wtrącił się książę. – Jej historia jest nieprzekonywująca, poza tym jak mam znaleźć jakiegoś maga, którego nie widziałem na oczy i nawet nie wiem, jak on się nazywa. Chciałbym też zauważyć…

– Że jesteś gotowy do drogi! – zakończył szeroko uśmiechnięty król. – Jedź, żegnam cię z bólem serca, ale rozumiemy z matką twoją potrzebę pokonywania potworów i ocalenia księżniczki. Każę dać ci najlepszego konia i zbroję. Z niecierpliwością będziemy oczekiwać twojego powrotu w glorii chwały z piękną księżniczką u boku.

– Hmm… – chrząknęła księżniczka. – A nie dało by się załatwić ślubu od razu? Przyzwoita panna nie podróżuje samotnie w towarzystwie mężczyzny – zamrugała oczami.

Książę skrzywił się z niechęcią. Król spojrzał na nią niepewnie.

– Sądzę, że twój obecny stan, pani, daje… hmm… gwarancję, że jesteś pani przyzwoitą panną i taką pozostaniesz. A kiedy zdjęta zostanie klątwa, urządzimy taaakie wesele. Z wielką ucztą, bijatyką, wielkim prosięciem… – rozmarzył się król.

– Statystyczne powodzenie tego typu wypraw… – zaczął książę.

– Jestem pewien, że podczas wyprawy przyda ci się twoja wiedza na temat tej, no… statystyczności – przerwał mu król. – Wyruszasz jutro rano. A ty, chłopcze – zwrócił się do Herberta, który stał spokojnie z boku. – W nagrodę za swe męstwo i pomoc w ratowaniu tej damy pojedziesz z moim synem jako książęcy giermek – zastanowił się chwilę. – To chyba już wszystko. Udajcie się do swych komnat. A tobie pani – powiedział do papugi. – każę przynieść wyśmienity posiłek. Mamy tu świetne krakersy.

Bardzo niezadowolony książę powrócił do swojej komnaty. Wypełniały ją kroniki, rozprawy naukowe i różne wykresy. Książe uważał, że przyszłość leży w nauce. Jedynym problemem było to, że nikt mu nie wierzył. Jego ambitne plany nawiązania rozległych stosunków dyplomatycznych z sąsiednimi państwami ojciec skwitował pytaniem ilu żołnierzy potrzeba do takiej wyprawy. W głębi duszy książę był romantykiem, przeszkadzał mu w tym tylko jego daleko posunięty realizm i zdolność logicznego myślenia. W głębi duszy miał nadzieję, że pewnego dnia spotka miłą, inteligentną księżniczkę, która będzie rozumiała wyrazy typu: algebra, średnia statystyczna, rachunek prawdopodobieństwa i będzie traktowała książki jak coś więcej niż materiał na podpałkę.

Najbardziej lubił siedzieć tu, ze swoimi książkami i wykonywać skomplikowane obliczenia. Tymczasem jutro miał wyruszyć na wyprawę w nieznane, barbarzyńskie krainy, w których na pewno nikt nie wiedział co to jest „cywilizacja” w towarzystwie papugi i chciwego przygód małolata. Z pewnością nie była to przyszłość, o jakiej marzył. Ale przynajmniej będzie miał okazję do studiów nad sąsiednimi krainami. Dotychczas dworskie wizyty ograniczały się do królewskich zamków i ich mieszkańców. Teraz będzie mógł zobaczyć więcej. W żyłach księcia płynęła krew jego wojowniczych przodków. I tak jak oni, pragnął przygody. Oczywiście, w miarę możliwości racjonalnej i interesującej z naukowego punktu widzenia.

Za oknem zapadał zmrok.

 

Mniej więcej w tej samej chwili, setki mil od komnaty księcia, na środku ponurego leśnego gościńca w cieszącej się złą sławą okolicy, różowa ropucha nerwowo zaćwierkała. Obok niej podskakiwała ze złości smukła, zakapturzona postać, miotająca wiązanki najwymyślniejszych przekleństw. Ropucha zaćwierkała radośnie, wygramoliła się z resztek skórzanego ubrania, przeskoczyła przez gałęzie i znikła w lesie.

 

Książe został wyrwany ze snu wczesnym rankiem. Niechętnie wyszedł na mroźne powietrze. Na zewnątrz czekali już papuga i Herbert, zachwycony nowym kolorowym ubraniem, które, jak nie omieszkał się zauważyć książę, czyniło z niego gustowna tarczę strzelecką i wykluczało całkowicie możliwość ukrycia się. Oburzony król zareplikował, że jadą walczyć, a nie chować się po krzakach.

– Dlaczego w takim razie nie jedzie z nami wojsko? – chciał wiedzieć Lanfred.

Król zaczerwienił się i nieśmiało wybąkał:

– Bo wiesz… Tak sobie myślałem… Kiedy ty będziesz dokonywał bohaterskich czynów, które sławą okryją nasz ród, to ja może… Jest takie małe królestwo w okolicy… Mają armię, mury obronne…

Książe tylko westchnął i obiecał sobie, że nigdy nie wpadnie w taki nałóg, uważany powszechnie za dziedziczną przypadłość rodową. Zrezygnowany wsiadł na konia, przypasując do pasa ogromny miecz, który musiało nosić dwóch giermków. Książę, tak jak i jego przodkowie, z łatwością podtrzymywał go jedną ręką.

Księżniczka usiadła mu na ramieniu i zaczęła opowiadać, jakim to szczęściem jest dla niego towarzystwo tak szlachetnego i dzielnego młodzieńca i jakim szczęściem jest dla niej, ze tak wspaniały książę zajął się nią, biedna i niedocenioną. Książe znosił to jakoś, ale po kilku godzinach z zaciśniętymi zębami poprosił, żeby przefrunęła na Herberta. Tłumaczył, że jest zbyt zajęty wymyślaniem planów pobicia czarnoksiężnika. Papuga niechętnie spełniła jego prośbę, a książę odetchnął z ulgą. Nie mógł wytrzymać jej bezustannego skrzeczenia, historię o jej przemianie słyszał już kilkanaście razy, a czerwony kolor zaczynał mu działać na nerwy.

Podróż upływała im spokojnie i nudno, jak zresztą większość podróży. To właśnie dlatego wszyscy opowiadają, że na drogach jest pełno zbójów. Po prostu rycerze umierają z nudów, nie mając nic lepszego do roboty niż wymyślanie nieprawdopodobnych mrożących krew w żyłach historii.

Wieczorem dotarli do rozstaju dróg. Stała przy nich rozwalająca się gospoda.

– Zostaniemy tu na noc – postanowił książę. – A jutro udamy się… Gdzie leży twój zamek, księżniczko?

Papuga miała trochę niewyraźną minę.

– No, ja nigdy nie byłam aż tak daleko. I wszystkie drogi wyglądają tak samo – zatrzepotała rzęsami, co wyglądało jakby nagle oślepła.

– Tylko tego brakowało – mruknął książę. – Trudno. Prześpimy się w tym czymś – wskazał na gospodę. – A jutro wyruszamy na zachód.

– Myślisz, o przewspaniały, że tam jest mój zamek? – zachrypiała papuga.

– Myślę, że tam są biblioteki. I powinnaś, o pani, oszczędzać swój głos. Inaczej szybko go stracisz. Oby jak najszybciej – dodał po cichu.

Kiedy zsiadał z konia usłyszał, jak papuga mówi do Herberta:

– Jaki on troskliwy. I zna się na czarach. Te biblioteki muszą być potężne.

Co ja tu robię? – przemknęło księciu przez głowę. Ratuję księżniczkę – idiotkę, i do tego z własnej woli.

Ale na razie ważniejszy był dla niego spokojny sen. Pchnął drzwi i wszedł do wnętrza gospody. Musiał przyznać, że dawno nie widział czegoś tak obskurnego. Kiedyś, kiedy był mały, dziadek zabrał go do tawerny pełnej pijanych rycerzy. Tu było gorzej. Ale przynajmniej nikt nie śpiewał.

Wewnątrz siedziało kilku niesympatycznych oprychów, a w kącie kuliła się jakaś postać w kapturze. Za ladą stał gruby karczmarz o czerwonej od alkoholu twarzy.

Książę zignorował jęk papugi i radosny okrzyk Herberta i podszedł do gospodarza.

– Potrzebuję noclegu na jedną noc. Dla mnie i dla chłopca – ręką zamknął dziób księżniczce, która chciała zaprotestować.

Karczmarz zastanowił się, po czym jego twarz rozjaśnił grymas, mający być w zamyśle życzliwym powitaniem.

– Oczywiście szlachetny panie. Mam pokój w sam raz, ale niezbyt tani… – książę wyciągnął złotą monetę i położył na jego wyciągniętej dłoni.

– Zaprowadź konie do stajni i przygotuj nam jakiś posiłek.

Karczmarz ochoczo pokiwał głową. Skinieniem ręki posłał pomocnika po konie, a księciu wskazał wolny stół. Herbert usiadł naprzeciw księcia, a papuga przysiadła na poręczy krzesła i zaczęła narzekać.

– Jak to jeden pokój? A ja? Gdzie ja będę spać?

– Na poręczy krzesła. Jesteś w końcu ptakiem. A teraz bądź cicho, bo sprowadzisz na nas kłopoty.

– Ależ… – papuga zaniemówiła, ale tylko na krótką chwilę. – Czy ja…

– Herbercie, zamknij jej ten dziób – polecił książę.

Chłopiec ochoczo wykonał polecenie. Po chwili papuga mogła już tylko prychać, co też bardzo energicznie czyniła.

Książę rozejrzał się po pomieszczeniu, sprawdzając, czy nikt nie zwraca na nich zbytniej uwagi. Ale zainteresowanie klientów gospody koncentrowało się raczej na zakapturzonej postaci siedzącej w kącie. Jeden z opryszków podniósł się od stołu i podszedł do nieznajomego. Położył mu rękę na ramieniu.

– Hej przyjacielu! – zahuczał. – Napij się z nami!

– Ja… hmm… Nie… dzi-dziękuję – wyjąkała postać.

– Ależ napijesz się z nami. Pokaż no swoją twarz. My tu nie lubimy nietowarzyskich obcych – to mówiąc, zdarł podróżnemu kaptur z twarzy i odskoczył jak oparzony. Wpadł na karczmarza niosącego kufle z piwem i obaj upadli na stół przy którym siedzieli książę i Herbert.

Tymczasem podróżny próbował uciec w tył, ale zaplątał się we własny płaszcz, który zaczepił o kratę kominka. Płomienie szybko przeskoczyły na materiał, więc właściciel był zmuszony pozbyć się go w jak najszybszym tempie. Wszyscy patrzyli na niego osłupiali.

Podróżny był niewielkiego wzrostu, ubrany w brązowe, znoszone ubranie. Przez dziurę w spodniach wystawał szary, lekko zakręcony ogon. Ręce, a raczej łapy, zaopatrzone były w potężne pazury. Twarz była pokryta szarym futrem, od którego odcinały się lśniące kły.

– Wilkołak! – wykrzyknął jeden z opryszków. Jego towarzysze zerwali się z krzeseł i przepychając się wybiegli na zewnątrz.

W gospodzie zostali tylko książę, Herbert, papuga, próbujący wstać z podłogi karczmarz, nieprzytomny osiłek i wilkołak. Książę westchnął ciężko i sięgnął po miecz. Na ten widok wilkołak zaskomlał, podwinął ogon i schował się pod stół.

– Ni-nie, pp-proszę ni-nie! Tt-tylko ni-nie m-miecz – wyjąkał, próbując zajmować jak najmniej miejsca.

Książę schował miecz do pochwy i zajrzał pod stół. Zobaczył trzęsącą się brązową kupkę, zakończoną drżącym szarym ogonem.

– Wyłaź – zasugerował.

– Ni-nie – kupka skuliła się jeszcze bardziej.

Książę sięgnął pod stół i złapał wilkołaka za ogon.

– Powiedziałem: wyłaź – pociągnął.

Wilkołak zaskomlał i próbował przytrzymać się podłogi. Lanfred wyciągnął go spod stołu przy akompaniamencie pazurów rysujących posadzkę.

– Zzz-zostaw! Jj-ja jj-je-jestem grrroźźny! I zzz-znam ww-wieedźdź…

– Wiedźmę – podpowiedział Herbert.

– Wwi-edźdźmę – powtórzył wilkołak.

– Wiedźmy są złe. I brzydkie. Zamieniają ludzi w żaby. A wilkołaki boją się srebra – Herbert popisał się wiedzą zaczerpniętą z bajek.

– Tt-tak – gorliwie przyświadczył wilkołak. – Ona zz-zamieni ww-was w żżż-ża-a…

– Żaby – dokończył litościwie książę. – To gdzie ta wiedźma?

W tym momencie drzwi gospody otworzyły się z hukiem – do środka wpadła smukła osoba w czarnej pelerynie. Karczmarz schował się za przewrócony stół.

Nowo przybyła cisnęła pelerynę w kąt.

– Zmokłam – warknęła. – I zaraz się przeziębię. I nogi mnie bolą, bo goniłam Amadeusza. I nic mi nie wychodzi. I jestem koszmarnie głodna. I mam wszystkiego dość – wyrzuciła z siebie jednym tchem, po czym rozejrzała się po wnętrzu. – Co tu się działo?

Widok był bardzo interesujący. Podłoga karczmy pokryta była resztkami szkła i rozlanym piwem. Uciekający rabusie poprzewracali krzesła. Jeden stół był przewrócony i częściowo zdemolowany. Karczmarz usiłował się za nim schować, co ze względu na tuszę nie bardzo mu wychodziło. W jednej z kałuż piwa leżał nieprzytomny opryszek. Papuga była zajęta przecinaniem knebla kawałkiem stłuczonego szkła. Przy kominku stał książę, trzymający wilkołaka za ogon i rozpromieniony Herbert.

– Całkiem tu sympatycznie. Tylko powinniście zatrudnić nową sprzątaczkę – stwierdziła. – Macie tu coś do picia?

– Tak, tak – karczmarz poderwał się ze swojej kryjówki. – Zaraz wszystko podam.

Kobieta ostrożnie przeszła nad śpiącym osiłkiem i znalazła się tuż przy księciu. Była prawie jego wzrostu. Miała gęste, długie czarne loki i ciemne oczy. Ubrana była w czerwona szatę z kapturem i głębokim rozcięciem do kolan. Na szyi miała dziwny amulet na szerokim rzemieniu. Do skórzanego pasa przypięty był sztylet. Miała w sobie coś niezwykłego, coś czego nie można było sprecyzować, ale z całą pewnością coś było nie tak.

– Puść go – zaproponowała księciu.

– Jego? – książę podniósł gwałtownie skomlącego wilkołaka w powietrze. – Mógłby kogoś pogryźć.

Kobieta wybuchnęła śmiechem.

– On? Stokrotka nie skrzywdziłby nikogo. On się boi własnego cienia.

– Stokrotka? – powtórzyli jednocześnie książę i Herbert.

– Tt-tak mm-m-am nn-na immię – przyznał wilkołak. Gdyby nie to, ze cały był pokryty futrem, można by powiedzieć, ze się zaczerwienił. – M-mamusia b-bardzo lu-lubiła kwwiatki – dodał wyjaśniająco.

Książę postawił wilkołaka na posadzce. Obok Herbert zwijał się ze śmiechu. Tymczasem papudze udało się pozbyć knebla.

– Nędzni rabusie – krzyknęła histerycznie. – Pokłońcie się Lucilli, księżniczce Zamku Księżyca albo gińcie marnie.

Kobieta przyjrzał się jej z uwagą.

– Zabawna – usiadła przy stole. – Co z tym napojem?

Karczmarz wybiegł zza kontuaru z kuflami, potykając się po drodze. Postawił je na stole, rozlewając przy okazji połowę. Kobieta odsunęła się od rozlewającego się po stole płynu.

– Fatalna obsługa. Towarzystwo też nie najlepsze – spojrzała krytycznie na papugę, Herberta i księcia. – Stokrotka, w co ty się tym razem wpakowałeś?

– Ja tylko przechodziłem – jęknął wilkołak siadając przy stole. – Tak ładnie zapachniało, że postanowiłem zajrzeć do środka. A potem… A potem jakoś tak wyszło. Chciałem wyjaśnić, ale wszyscy uciekli. Jak zwykle zresztą.

– Pewnie spodziewali się, że popodgryzasz im gardła albo chociaż wyprujesz wnętrzności.

– Przecież ja tego nie robię – rozpaczliwie jęknął wilkołak. – Ja nikomu nie chcę robić krzywdy. To mnie wszyscy chcą skrzywdzić – spojrzał na księcia wzrokiem kopniętego szczeniaka. Lanfred poczuł się winny wszystkich zbrodni świata.

– Ja nie wiedziałem – zaczął się tłumaczyć. – W gruncie rzeczy jestem przeciwny przemocy. Gdyby nie bezsensowna agresja przekazywana młodzieży, byłoby o czterdzieści sześć procent mniej przypadków wykroczeń w młodym wieku.

– Czterdzieści siedem – poprawiła wiedźma.

– Słucham? – książę oderwał swoją uwagę od wilkołaka, żeby skupić się na tym co powiedziała.

– Precyzyjnie mówiąc, czterdzieści siedem i jedna dziesiąta – powiedziała opróżniając w zadumie kielich.

Książę patrzył na nią w osłupieniu. Herbert stracił zainteresowanie rozmową w momencie, gdy karczmarz postawił przed nim miskę gorącego gulaszu. Potrawa odwróciła też uwagę wilkołaka, który w przeciwieństwie do chłopca zażądał sztućców i rozpoczął konsumpcję w stylu, jakiego nikt w tej gospodzie nigdy nie widział. Papuga wzgardziła podsuniętym jej krakersem i usiadła na stole.

– Jak zapewne wiesz… – zwróciła się do kobiety.

– Zapewne nie wiem. – odparła nieznajoma.

– Czego nie wiesz? – zapytała zbita z tropu papuga.

– Tego co chcesz mi powiedzieć. Wiec mów.

Papuga próbowała wysilić się i zrozumieć o co chodzi. Na jej dziobie pojawił się wyraz intensywnego wysiłku, który ustąpił miejsca rezygnacji.

– Jestem Lucilla, księżniczka Zamku Księżyca, najpiękniejsza kobieta świata…

– Papuga – poprawiła ja rozmówczyni.

-… a to mój narzeczony, najwaleczniejszy książę Lanfred z Zamku Północnego – kontynuowała papuga ze stanowczym postanowieniem, żeby skończyć przemowę niezależnie od wszystkiego. – A to jego dzielny giermek Herbert. Wyruszyliśmy by ukarać czarnoksiężnika, który sprowadził mnie do takiej postaci. Uprzejmość nakazywała, żebyś ty przedstawiła się pierwsza – dodała zgryźliwie.

– Iskierka, wiedźma – kobieta patrzyła na nią z wyraźnym rozbawieniem. – Stokrotkę już znacie.

Herbert podniósł głowę znad miski.

– Wiedźmy są brzydkie – stwierdził wyzywająco.

Iskierka spojrzała na niego ciemnymi oczami.

– A ja nie jestem?

Herbert przyjrzał się jej podejrzliwie.

– Raczej nie… – pokręcił głową. Papuga dziobnęła go w ramię.

– Mówiłem, że nie masz kwalifikacji – mruknął z satysfakcja Stokrotka.

Iskierka demonstracyjnie odwróciła się do niego plecami i zainteresowała się Lanfredem.

– Musiałeś być, książę, bardzo niezadowolony, kiedy ktoś zmienił twoją narzeczoną w ptaszka.

– Co…? – Lanfred oderwał się od rozmyślań. – Nie było mnie przy tym. To znaczy, to jeszcze nie była moja narzeczona. To znaczy…

– Jak długo wy się właściwie znacie? – wtrącił Stokrotka.

– Półtora dnia – usłużnie podpowiedział Herbert.

– To bardzo długo – wiedźma uśmiechnęła się delikatnie. – I przez cały czas księżniczka jest ptaszkiem?

– Papugą – odburknęła papuga. – Jeśli jesteś wiedźmą, to mnie odczaruj.

– Nie.

– Czemu nie? – zapytał książę – To świetny pomysł! – nie musiałby wędrować po jakichś pustkowiach, mógłby wrócić do swoich książek… Zaraz przypomniał sobie, że wróciłby do nich z księżniczką przy boku. To już nie wydawało mu się takie wspaniałe.

– Lepiej wygląda jako papuga. Tylko mogłaby mniej mówić – odparła Iskierka.

– Zmień mnie natychmiast! – zażądała papuga. – A może nie umiesz?

– Umiem, tylko zaklęcia przemiany nie wychodzą mi ostatnio najlepiej – przyznała wiedźma. – Chyba trochę z nimi przesadziłam.

– Ttt-trochę – mruknął pod nosem Stokrotka. – Trochę to mało powiedziane.

– Nie narzekaj. I ciesz się, że masz więcej niż trzy cale wzrostu.

– Za to mniej niż trzy metry – odparł z żalem Stokrotka. – A więc jesteś z Zamku Północnego – odwrócił się do księcia. – Z tego Zamku Północnego, zamieszkanego przez potomka walecznych rodów i jego zdegenerowanego syna – intelektualistę?

– Zdaje się, że to jest właśnie ten zdegenerowany syn – intelektualista – Iskierka wskazała dłonią na Lanfreda.

– To naprawdę ty? – ucieszył się nie wiadomo z czego Stokrotka. – A już myślałem, że jestem jedynym przypadkiem beznadziejnym.

– Kto powiedział, że jestem zdegenerowanym intelektualistą? – zapytał podejrzliwie książę.

– Tygrys.

– Jaki tygrys? Tygrysy nie mówią. – książę poczuł się zdezorientowany.

– Nie tygrys, tylko Tygrys – sprostowała Iskierka. – Co masz w herbie? – wskazała na jego tarczę.

– Tygrysa – odparł wciąż zdezorientowany książę.

– A dlaczego? – kontynuowała wiedźma.

– Pewnie ma to związek z jakimiś podaniami, tygrys symbolem siły, czy coś takiego. Tylko, że na tych terenach nie występują tygrysy. Rzeczywiście – zmarszczył brwi. – To dziwne.

– Wcale nie dziwne. Słyszałeś kiedyś o starożytnych bogach?

– Te bajki? Ojciec coś wspominał. Oczywiście, bez naukowych podstaw, trudno zakładać, że te legendy mają coś wspólnego z prawdą.

– Właśnie, że mają. Starożytni bogowie istnieją. Tylko, że dość już maja mieszania się w sprawy ludzi. Uważają, ze sami wystarczająco plączemy sobie życie. Ich potęga zmalała, ale wciąż istnieją. Żyją pośród ludzi albo w odosobnieniu. Tygrys jest bogiem wojny. Strasznie nie lubi, kiedy ktoś rezygnuje ze szlachetnego, morderczego rzemiosła.

– Skąd to wszystko wiecie? Znacie go? – Herbert zaczerwienił się z przejęcia.

– Można tak powiedzieć – Iskierka uśmiechnęła się. Stokrotka prychnął.

– Całkiem nieźle, szczerze mówiąc. Można powiedzieć, że jesteśmy przyjaciółmi.

– I to jest prawdziwy bóg? Taki jak w legendach? Dziki, okrutny i bezwzględny? – oczy chłopca zaczęły przypominać dwa spodki.

– No… – Iskierka i Stokrotka zawahali się chwilę.

– Jest duży – zaczął Stokrotka. – To znaczy wysoki.

– Przystojny – Iskierka z rozmarzeniem patrzyła w kąt pomieszczenia.

– I niszczy każdego, kto mu się sprzeciwi?

– No, nie każdego.

– Inaczej nie miałby na kogo krzyczeć – uzupełniła Iskierka.

– Jest więc zimny i opanowany? – drążył temat bardzo zainteresowany Herbert.

Stokrotka uparcie unikał patrzenia mu w oczy. Błądził wzrokiem po suficie, od czasu do czasu rzucając błagalne spojrzenia na wiedźmę.

– Jest trochę… nerwowy – Iskierka zlitowała się nad wilkołakiem.

– I ma harem amazonek? – uszy Herberta zrobiły się czerwone.

– Jaki harem? – Iskierka spojrzała na niego podejrzliwie.

– Nie ma żadnego haremu – powiedział Stokrotka. – Jest nerwowy, humorzasty, boleśnie szczery i zawsze wygrywa w karty.

– Ale zna się na magii – nie dawał za wygraną Herbert.

– Przecież jest bogiem.

– To będzie umiał odczarować papugę… To jest księżniczkę.

Milcząca dotąd, obrażona papuga podniosła głowę i nastawiłaby z zainteresowaniem uszy, gdyby je miała.

– Wątpię – Iskierka spojrzała na nią z powątpiewaniem. – On nie przepada za zgryźliwymi księżniczkami. W ogóle nie przepada za żadnymi księżniczkami.

– Przecież wojny są po to, żeby ratować księżniczki, porywać je albo… no, coś z nimi zrobić – zaprotestował Herbert.

– Nie – stanowczo zaprzeczyła wiedźma. – Wojny są po to, żeby tacy niemądrzy, zbyt energiczni chłopcy jak ty albo trochę starsi… nawet dużo starsi, prawdę mówiąc,… mogli się wyżyć waląc w zbroję innego zbyt energicznego chłopca, zamiast wysłuchiwać narzekań, że armia podeptała ogród, a sala tronowa przecieka.

– I tylko po to wywołuje się wojny? – Herbert patrzył na nią z niedowierzaniem.

Stokrotka pokiwał głową.

– Spójrz na to z tej strony – co byś wolał: wysłuchiwać przez cały czas narzekań na to, że twój pies zjadł kanarka, czy spędzić parę miesięcy w namiotach na jakichś bagnach, walcząc z inną grupą desperatów?

Herbert zastanowił się głęboko.

– Namioty – oznajmił stanowczo.

– No widzisz – westchnęła Iskierka.

– Ale moglibyśmy spróbować go przekonać? – nie dawała za wygraną papuga.

– Próbować zawsze można – odparł Stokrotka.

Herbert radośnie pokiwał głową. Jaki by ten bóg nie był, możliwość spotkania go osobiście znajdowała się w danej chwili na szczycie jego życiowych pragnień.

– Możemy jechać jutro rano – powiedział Stokrotka. – Ja i tak nie mam nic innego do roboty. A ty? – spojrzał na Iskierkę.

W odpowiedzi wzruszyła ramionami.

– Zawsze chętnie odwiedzam starych znajomych. I Amadeusz się ucieszy.

Zanim książę zdołał zaprotestować, wszystko było już ustalone i wszyscy udali się na spoczynek. Jemu osobiście wcale nie podobała się perspektywa spotkania z bogiem wojny, nawet jeśli do końca nie wierzył w jego istnienie. Potężny, okrutny dzikus, który do tego uważał go za degenerata, nie był osobą, którą chciałby spotkać. Po zastanowieniu doszedł do wniosku, że właściwie to wolałby błąkać się po bezdrożach szukając tego czarownika. Swoją drogą, ten czarodziej musiał być chyba niespełna rozumu. Każdy rozsądny mag zamieniłby Lucillę w coś, co nie mogłoby mówić.

 

Ranek przyszedł bardzo szybko i książę, ku swojemu zdumieniu stwierdził, ze zaspał. Poganiany przez Herberta, dla którego jak najszybsze dotarcie do Tygrysa było kwestią życia lub śmierci, spożył w biegu śniadanie, wskoczył na konia i zamarł. Herbert z Lucillą na ramieniu siedział na swoim koniu, trochę spłoszonym obecnością dodatkowego pasażera, Stokrotki. Natomiast Iskierka siedziała na czymś co z całą pewnością nie było koniem. Z całą pewnością nie było też żadnym ze zwierząt, których portrety miał Lanfred w swoich książkach. Z prawie całkowitą pewnością można było powiedzieć, że było ładnie wyrośniętym smokiem, przypominającym trochę z dziesięć razy powiększonego kurczaka, stojącym na dwóch nogach, z niewielkimi skrzydełkami, parą zwinnych łapek i zadziwiająco sympatycznym pyskiem.

Koń Lanfreda cichym, nieśmiałym rżeniem wyraził dezaprobatę. Koń Herberta sprawiał wrażenie, że jest mu już wszystko jedno i nie ma zamiaru rozglądać się na boki, żeby nie zobaczyć czegoś jeszcze.

Sam Lanfred musiał mieć bardzo zdziwioną minę, bo Iskierka poczuła się zmuszona do wyjaśnień.

– Nie mogłam go zostawić. Obraziłby się – poklepała go po głowie. – Moje maleństwo jest bardzo wrażliwe – smok odwrócił łeb w jej stronę, popiskując z zadowolenia.

Koń księcia, zdenerwowany, zastrzygł uszami.

– Jak? – zapytał słabo książę. Na nic więcej nie miał siły.

– Zaadoptowała go kiedyś – uprzejmie wyjaśnił Stokrotka. – To bardzo długa historia. Chyba nie chcesz jej wysłuchać.

– Nie chcę – potwierdził słabo książę. – Prawdopodobieństwo istnienia smoka jest…

– Równe jeden do miliarda trzech milionów sześciuset tysięcy dziewiętnastu – dokończyła wiedźma.

Lanfred pokiwał głową.

– A prawdopodobieństwo, ze ten smok jest tu, a ty na nim siedzisz…

– Jest piętnastokrotnie mniejsze – powiedziała radośnie Iskierka. – No to ruszajmy. Daleka droga przed nami – klepnęła smoka delikatnie w szyję, a on ruszył lekkim truchtem.

Herbert popędził swojego konia, który podążył za smokiem, godząc się na wszystko, co jeszcze może na nim siąść albo przed nim biec. Lanfred i jego koń zrezygnowani podążyli za nimi.

 

Minęło kilka godzin, zanim książę oswoił się z widokiem smoka, a jego koń przestał nerwowo prychać. Lanfred ostrożnie, żeby nie znaleźć się zbyt blisko mitycznego stworzenia, podjechał do wiedźmy. Za nimi Stokrotka opowiadał Herbertowi i Lucilli jakąś mrożącą krew w żyłach historię, która sprawiała, że oczy chłopca wytrzeszczały się coraz bardziej, a papuga jęczała rozpaczliwe, domagając się żeby ktoś ją obronił przed takimi potworami. Ponieważ żadnych potworów, poza wilkołakiem i smokiem nie było w pobliżu widać, książę z czystym sumieniem zignorował wezwania.

O wiele bardziej niż ratowanie papugi ciekawiła go jadąca na smoku wiedźma. Nie odwróciła głowy, kiedy podjechał, za to smok radośnie prychnął w stronę konia, który prawie stanął dęba ze strachu.

– Misiaczku – skarciła go Iskierka. – Nie strasz koni.

– Nazywa się Misiaczek?

– Nie, Amadeusz. Misiaczek to tylko zdrobnienie.

– I zaadoptowałaś go?

– Tak – odparła, jakby adoptowanie smoków było najzwyczajniejszą rzeczą na świecie. – Jest kochany, prawda? – poklepała bestię po łbie. Smok zamerdał ogonem wzniecając tumany kurzu.

Z tyłu rozległy się pokasływania Herberta i Stokrotki, a także zachrypłe narzekania Lucilli. Książę przestał patrzeć niepewnie na smoka. Zdecydował się go po prostu ignorować i wmówić sobie, że wiedźma jedzie na koniu. Było to trochę trudne, zważywszy, że smok podskakiwał, prychał i odwracał głowę za każdym przelatującym motylkiem, nieodmiennie wprawiając konia Lanfreda w stan lekkiego podenerwowania.

– Często adoptujesz smoki?

– Zdarza się.

– I nie ma na to wpływu stopień nieprawdopodobieństwa ich istnienia?

Roześmiała się.

– Lubię znać statystykę, żeby wiedzieć jak bardzo ci wszyscy mędrcy się mylą.

– A jak często się mylą? – spytał, w głębi duszy żałując swojego pytania.

– Prawie zawsze.

– Aha – słusznie żałował. – Szczerze mówiąc niskie prawdopodobieństwo istnienia wiedźm, czarowników i innych osób uprawiających podobne… zawody zostało udowodnione w rozprawie niejakiego Paluszka…

– „Dlaczego czary y magia są nieprawdopodobne?”

– Czytałaś? – zdziwił się książę.

– Sama to napisałam – uśmiechnęła się. – Niewiele jest rzeczy tak przyjemnych jak mieszanie w głowie bandzie mędrców, którzy myślą, że wszystko wiedzą.

Książę zastanowił się jak wiele jego książek było tego typu żartami. Może na przykład Napiniusz Trzeci, autor „Prawd na temat istot mitycznych”, był pradziadkiem Amadeusza, który postanowił nabić paru ludzi w butelkę, zanim ich zje? To mu przypomniało o zaniedbanej dotąd kwestii.

– Czy on je ludzi? – spojrzał podejrzliwie na Amadeusza, który właśnie próbował złapać motylka.

– Nie.

– A smoki ogólnie, jedzą ludzi?

Iskierka zastanowiła się chwilę.

– Niektóre.

– I zjadają księżniczki? – w umyśle Lanfreda na chwilę pojawiła się wizja Lucilli wpychanej na siłę do paszczy jakiegoś smoka.

– Nie, to tylko zmyłka. Księżniczki są anemiczne. Chodzi o ściągnięcie jak największej liczby idiotów… To jest, chciałam powiedzieć, walecznych książąt, najlepiej przy kości.

Lanfred pokiwał w zadumie głową. Właśnie postanowił sobie, że nigdy, przenigdy nie da się wypchnąć na walkę ze smokiem. Obojętnie jak piękna, inteligentna i milcząca byłaby księżniczka. Po zastanowieniu dodał do tej listy jeszcze olbrzymy, gnomy i, na wszelki wypadek, wilkołaki. Po uczynieniu tych zobowiązań powrócił do świeżo rozpoczętych badań naukowych.

– Jak zostaje się wiedźmą?

Iskierka spojrzała na niego, lekko zdumiona.

– Po prostu się jest.

– Trzeba być dzieckiem wiedźmy? Urodzić się przy pełni księżyca?

– Trzeba urodzić się wiedźmą.

– Więc jak poznać, że ktoś jest wiedźmą?

Iskierka zastanowiła się chwilę.

– To chyba wtedy, kiedy zamieniłam wujka w srokę.

– I co?

– Co „co”?

– Co z wujkiem.

– Gdzieś sobie lata – wzruszyła ramionami.

– Jak to: gdzieś sobie lata?

– Najpierw nie umiałam go odczarować, a potem już nie chciał. Zawsze lubił błyskotki.

– Uczyłaś się magii z książek?

– Nie, tam są same bzdury. Jest tylko jedna dobra metoda nauki.

– Jaka?

– Nazywa się „metoda prób i błędów”. Wierz mi, można osiągnąć oszałamiające rezultaty.

Lanfred dodał do swoich postanowień jeszcze jedno – nigdy nie wchodzić w drogę uczącej się wiedźmie. Po namyśle stwierdził, ze jeśli kiedyś spisze swoje postanowienia, to to podkreśli jakieś dziesięć razy. Może nawet jedenaście, dla pewności.

Nagle coś przed nimi przeleciało z sykiem i złośliwym, przejmującym chichotem. Lucilla zaczęła krzyczeć, kiedy „coś” wyrwało jej parę piór w ogona.

– Potwór! Ratunku! Chce mnie zjeść!

– Przydało by się – mruknął Stokrotka, który zaczynał mieć dość towarzystwa papugi. Zaczął nawet zastanawiać się, czy nie wyświadczyć księciu przysługi i nie namówić któregoś ze swoich krewnych do zjedzenia jej.

Lanfred niechętnie sięgnął po miecz, ale powstrzymała go Iskierka.

– To tylko Syk. Jesteśmy już blisko.

– Jaki syk? – spytała podejrzliwie papuga.

– Bożek szaleństwa wojennego – wyjaśnił Stokrotka. – Jest trochę… no wiecie…

– Szurnięty – dokończyła Iskierka. – Czasem ma dziwne pomysły.

– Jak oskubywanie papug? – zapytała zgryźliwie papuga.

– To wcale nie taki dziwny pomysł.

Latające coś przeleciało nad nimi jeszcze parę razy, po czym znikło w ogromnej grocie.

– To tu – Iskierka zeskoczyła ze smoka, który zaczął radośnie wymachiwać ogonem.

– Co mu się stało?

– Cieszy się. Bardzo lubi odwiedzać tatusia.

Smok popiskując radośnie wbiegł do groty i zniknął w ciemnościach. Echo niosło odgłosy jego skoków i pisków.

– Nic mu nie będzie? – zmartwił się Herbert.

– Zna drogę – uspokoiła go Iskierka. – Idziemy.

– Tam? – Lanfred spojrzał na dużą, ponurą grotę. – Bez pochodni? W grotach są rozpadliny i przepaście…

– Dojdziemy bezpiecznie – Stokrotka położył mu łapę na ramieniu. – Najważniejsze to mieć dobrego przewodnika. Najlepiej takiego, który umie posługiwać się ogniem – wskazał na Iskierkę, która właśnie wchodziła do groty. W jej wyciągniętej dłoni pojawiał się pulsująca kula ognia, która uniosła się w powietrze i zawisła przed wiedźmą. Iskierka odwróciła się do towarzyszy.

– Idziecie, czy nie?

Herbert ochoczo podążył za nią z przerażoną, ale zdeterminowaną papugą na ramieniu. Lanfred i Stokrotka poszli za nimi.

– Nie boisz się? – spytał książę wilkołaka. – Iskierka mówiła, że boisz się własnego cienia.

– Bb-bo się bb-boję – odparł ponuro wilkołak. – Ale ww-wierz mi, o ww-wiele bb-bezpieczniej jj-jest zzz nią www nn-najgłębszej ci-ciemności, niż zz-zostać na zz-zewnątrz i nn-narażać się nn-na ww-wygłupy Ss-syka.

– Syk jest w środku – zauważył Lanfred.

– Ii-iskierka tt-też.

Książę podejrzliwie spoglądał na skryte w ciemności skały. Przed sobą, na tle świecącej kuli, widział cienie Iskierki, Herberta i papugi.

Nagle wszyscy troje znikli. Książę i wilkołak znaleźli się w jasno oświetlonej sali, pełnej uzbrojonych po zęby wojowników. Wilkołak jęknął i schował się za plecami księcia.

– Uu-umie-esz pp-posługiwać się tt-tym mm-mieczem? – zapytał, wyglądając trwożliwie zza jego ramienia.

– Nie bardzo – przyznał książę.

Na czele wojowników stał niewysoki, bardzo brzydki człowieczek, przypominający trochę jaszczurkę. Zanosił się złośliwym śmiechem.

– Tt-to Ss-syk – powiedział smętnie wilkołak. – Mm-ma dd-dobry hum-mor.

– To dobrze?

– Tt-to ff-fatalnie. Ll-lepiej u-uciekać.

– Którędy? – książę rozejrzał się po sali. Z lewej strony znajdowały się drzwi. Zamknięte, ale prawdopodobnie zdołałby je wyważyć. Wystarczyło tylko podbiec.

– Na lewo, do drzwi – szepnął do wilkołaka. – Biegniemy na trzy. Gotowy? Jeden, dwa…

– Następny przypadek kompletnie beznadziejny – rozległ się tuż obok niego czyjś głos.

Wojownicy znikli. Na środku sali pozostał tylko Syk, który przestał się śmiać i miał bardzo niewyraźną minę. Uśmiechnął się, jakby przepraszająco, pomachał im i rozpłynął się w powietrzu.

Książę odwrócił się w stronę z której dochodził głos. Na kamiennych stopniach siedział potężny mężczyzna. Miał ciemne włosy i czarną brodę. Ubrany był w kolczugę, przy pasie miał ogromny miecz. Lanfred nawet nie biorąc go do ręki wiedział, że nigdy nie zdołałby go podnieść. Mężczyzna był wyraźnie niezadowolony. Patrzył na Lanfreda z wyraźnym żalem.

– Taka krew. I takie marnotrawstwo.

– Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma – drzwi otworzyły się szeroko i do sali weszła Iskierka, a za nią Herbert i Lucilla. – Ten łobuz, Syk, znów zaczął rozrabiać. I nie mogę znaleźć Amadeusza. Nie wiesz przypadkiem…

– Demoluje skarbiec – mężczyzna skinął głową w stronę, z której dochodziły pobrzękiwania i posapywanie. – Wiesz jak bardzo lubi bawić się złotymi zbrojami. Ma to po przodkach.

Herbert wyjrzał zza pleców Iskierki.

– To jest Tygrys?

Bóstwo spojrzało na niego spod ciemnych brwi.

– W całej okazałości.

– Nie powinieneś mieć tak… ze dwa razy więcej wzrostu? – spytał podejrzliwie chłopiec.

– To niepraktyczne. Nie mieściłbym się w żadnych drzwiach.

Herbert zastanowił się chwilę, a potem pokiwał głową.

– A jesteś humorzasty?

Tygrys spojrzał groźnie na Iskierkę i Stokrotkę. Wilkołak schował się za księciem, a wiedźma śmiało popatrzyła wojownikowi w oczy.

– Przecież to prawda – odwróciła się i skierowała do wyjścia. – Muszę nakarmić Amadeusza, zanim znowu zje jakąś zbroję. To mu szkodzi.

– A ja?! – upomniała się Lucilla. – Jesteś tym starożytnym bogiem?

– Jestem – przyznał Tygrys, spoglądając na nią z czymś w rodzaju złośliwego rozbawienia.

– Więc odczaruj mnie!

– Nie.

– Jak to „nie”? – zdenerwowała się papuga.

– Widzisz, ja po prostu jestem wredny – uśmiechnął się rozbrajająco.

Iskierka wychyliła głowę zza framugi wrót.

– Za kilka miesięcy odzyskam dawną moc. Wtedy spróbuję cię odczarować – pomachała im i poszła szukać smoka.

– Kilka miesięcy?! A mój ślub?! – papuga zaczęła wpadać w histerię. – To nie w porządku, to nie fair, to nie jest sprawiedliwe! – zemdlała.

Stokrotka podniósł ją z podłogi.

– Chodź, powiedział do Herberta. – Na zewnątrz jest źródełko, może uda się ją ocucić. Chociaż może lepiej nie…

W pomieszczeniu zostali tylko Tygrys i Lanfred.

– Nawet taki zdegenerowany intelektualista nie zasługuje na taką jędzę.

– Ale ktoś ją chyba odczaruje… Nie chciałbym, żeby męczyła się dalej jako papuga.

– Iskierka to zrobi. Ale nie teraz. Teraz zmieniłaby ją w ćwierkającą ropuchę albo coś takiego.

– Ćwierkającą… – powtórzył Lanfred.

– Miłą odmiana – stwierdził Tygrys. – Teraz strasznie skrzeczy.

– To ta chrypka – odruchowo wyjaśnił Lanfred. – A jak ja już odczaruje?

– Lepiej znajdź do tego czasu jakiś powód, żeby się z nią nie żenić.

– Mógłbym ożenić się z inną – niepewnie stwierdził Lanfred.

Tygrys popatrzył na niego w zadumie.

– Nie – powiedział krótko.

Lanfred usiadł na stopniach.

– Świetnie. Spotkałem kobietę, która jest piękna, utalentowana…

– Zna się na czarach – uzupełnił Tygrys.

-… ma poczucie humoru…

– Trochę dziwaczne.

-… jest mądra…

– Nie zawsze.

-… troszkę zbyt złośliwa…

– O wiele za złośliwa.

-…niezwykła…

– Nieprzewidywalna i apodyktyczna.

– Myślisz…?

– Lepiej wróć do swoich książek.

– Na pewno nie miałbym szans?

– Na pewno.

– Ona kogoś ma?

– Ma – stwierdził z grobową miną bóg wojny.

– Aha. Chyba już wrócę do domu. Mam masę roboty. Tylko Herbert…

– Mógłby zostać – zaproponował Tygrys. – Wreszcie ktoś z potencjałem. Miła odmiana po złośliwych wiedźmach, tchórzliwych wilkołakach, zwariowanych bożkach i uczuciowych smokach.

– A Lucilla?

– Zabierz ją ze sobą. Syk powyrywałby jej wszystkie piórka i nie wiadomo, jakby to wpłynęło na jej wygląd najpiękniejszej kobiety świata.

– Skąd wiesz, że to najpiękniejsza kobieta świata?

– W końcu jestem bogiem – Tygrys rozłożył ręce.

– I rzeczywiście była…?

– Tak. Rzecz jasna, dopóki nie otworzyła ust.

Lanfred uśmiechnął się.

– Wszyscy bogowie są tacy ludzcy?

– Bardziej niż ludzie. Weź ze sobą Stokrotkę. Obawiam się, że w obecności broni robi się nerwowy.

Lanfred wyszedł z sali, zabrał Herbertowi worek z nieprzytomną Lucillą. Wysłał chłopca z powrotem do sali, wywołując jego donośne okrzyki radości.

– Syk nie będzie przeszkadzał nam w wyjściu?

Stokrotka pokręcił głową.

– Nie wtedy, gdy Amadeusz chce się bawić.

Jakby na potwierdzenie tych słów z głębi groty rozległy się piski przerażenia, radosne posapywanie Amadeusza, karcące okrzyki Iskierki:

– Amadeusz, tyle razy mówiłam, żebyś go nie aportował!

Echo przyniosło śmiech Tygrysa i pytanie Herberta:

– To co z tym haremem?

 

Droga powrotna upływała spokojnie. Żadnych smoków, wiedźm, potworów. Lucilla chrapała w worku, a Stokrotka, wyraźnie cieszący się z faktu, ze świątynia została za nimi, pogwizdywał radośnie. Przenocowali w tej samej gospodzie co poprzednio, tak samo pustej, bo Stokrotka zapomniał wsadzić kaptur na głowę. Gospodarz nawet nie był zbytnio niezadowolony. Wpadł na odkrywczą myśl inkasowania należności z góry i wizyty wilkołaka zaczęły mu się opłacać. Nawet planował zatrudnić go na stałe.

Następnego dnia dotarli do zamku, gdzie król właśnie dyrygował swoją armią, szykując ja do wymarszu. Był tak zajęty popędzaniem żołnierzy, że nie zwrócił uwagi na fakt, że zamiast Herberta na drugim koniu siedzi wilkołak. Jednym okiem zarejestrował za to brak czegoś istotnego.

– Gdzie księżniczka?

– W worku – odparł książę.

Król zmarszczył brwi w ogromnym wysiłku myślowym, próbując oderwać się od spraw swojej armii.

– Jakim worku?

– Tym – pokazał książę.

– Nie ciasno jej tam?

– Nie, śpi spokojnie.

– A, to dobrze – ucieszył się król. – Powiedz matce, ze wracam za tydzień. A może – zapytał, tknięty nagłą nadzieją. – Pojedziesz z nami?

– Raczej nie – książę zsiadł z konia i zabrał worek z papugą.

Odprowadził Stokrotkę do kuchni, gdzie kucharka z radością powitała kogoś, kto przedkładał posiłek nad wojny czy czytanie książek. Lanfred udał się do swojej komnaty, wygrzebał spod sterty książek stojak, posadził na nim pochrapującą papugę i wylał na nią kubeł zimnej wody.

– Księżniczko, ponieważ masz przed sobą jeszcze trochę czasu jako papuga, należy spożytkować go użytecznie. To – wskazał na tablicę – Jest algorytm. Jeśli do wieczora zdołasz go pojąć, to dostaniesz krakersa.

 

0 comments

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

three × four =